Laatste bezoek Mmakaunyane

Het is tijd geworden om de boel te gaan afronden. In dat kader zijn we vanmorgen voor de laatste keer naar Mmakaunyane gegaan. We waren blij, dat we er toch voor hadden gekozen zowel gister als vandaag te gaan. Het maken van afspraken gaat hier nu eenmaal heel anders dan thuis.
Zo zouden we vanmorgen om 9 uur vertrekken. Al met al reden we pas na tienen de stad uit! Geeft absoluut niets, maar als je erg veel op één dag wilt doen, dan gaat dat dus niet meer...

Onze tocht ging eerst naar het meisje dat we op vrijdag ook hebben ontmoet. We hebben nog wat gepraat over haar situatie. Haar oudere broer lag in het huisje te slapen en haar jongere broer was er ook. Met hem hebben we ook nog even zitten praten.
Met onze kadootjes was ze erg blij!

Met de maatschappelijk werkster hebben we afgesproken dat ze ons op de hoogte houdt van haar situatie. Als het gaat lukken om haar ingeschreven te krijgen bij die andere school, dan is er vast nog het één en ander nodig: bijv. een uniform en boeken. Het zou geweldig zijn als dat vanuit Nederland gesponsord kan worden.
Maar ook als school voorlopig niet doorgaat is er nog wel iets mogelijk. In het nabijgelegen Mabopane worden vrouwen getraind om met stof en kralen hele mooie dingen te maken. Het meisje zou hier ook getraind kunnen worden. Ook daar moet dan geld voor komen: vervoer en een kleine vergoeding voor deelname.


Al lopend door Mmakaunyane beseften we dat het maar goed was dat we maandag hier niet konden zijn: de wegen (lees: zandpaden) waren op vele plekken nog één grote bende! Een overschot aan water, dat logischerwijs blijft staan in de diepe kuilen en gaten in de weg.


Na dit bezoek konden we meerijden naar Mabopane om daar te kijken bij het genoemde project waar vrouwen allerlei handvaardigheden leren (dit project heeft de naam 'Touch and Trade'). Het is goed om te zien hoe het leven van mensen kan veranderen als ze leren om zelf iets te maken dat ook nog eens verkocht kan worden. Het geeft een mens weer eigenwaarde als zij/hij voor zichzelf kan zorgen en niet alleen maar afhankelijk is van hulp van anderen!
Van de werkgroep Masakhane in Nederland was een mooie bestelling binnengekomen en die gaan wij meenemen naar Nederland. Weer een paar extra kilo's...


En zo gaan we onze laatste nacht in Zuid-Afrika in. Het is bijna niet te bevatten dat we morgen rond deze tijd in het vliegtuig zitten en aan onze thuisreis gaan beginnen. Tenminste... als de vulkaanas zich niet verder verspreidt boven Engeland en vliegveld Heathrow dwars gaat zitten. Onze thuisreis gaat helaas via Londen; hopen dus dat we geen vertraging op gaan lopen!

Dit was alweer mijn laatste berichtje uit het prachtige Zuid-Afrika. Bedankt dat jullie mee hebben gelezen, en mee hebben geleefd (via mail of weblog)! Fijn dat jullie je via deze weblog mee hebben laten nemen in al mijn belevenissen in dit bijzondere land.
Ik heb zo'n vermoeden dat ik hier nog wel eens vaker zal komen. Zoals hier al een paar keer tegen ons is gezegd: Als je één keer in ZA bent geweest, dan zit het voor altijd in je hart!

'IJs en weder dienende' vertrekken Andrea en ik morgenavond om 23.05 uur met vlucht 034 van British Airways, richting Londen. De volgende ochtend hopen we daar aan te komen; helaas kunnen we pas later in de middag verder vliegen. Uiteindelijk zullen we vrijdagmiddag dan om 18.15 uur (British Airways vlucht 440) op Schiphol aankomen.

Thuis hoop ik nog één keer een afsluitend berichtje op de weblog te zetten, dus wie weet: tot dan!

Baie drukkies,
Jolanda

Van regen en eten...

Gister zijn we compleet weggeregend! Het was me hier toch slecht weer! Helaas ging onze tocht naar Mmakaunyane niet door: de taxi die we zouden nemen bleek ineens veel meer geld te vragen dan eerst afgesproken. En ja, alles goed en wel, maar we laten ons niet uitmelken!
Op zich was het uiteindelijk vanwege de regen maar goed dat we niet gegaan zijn. Het was echt bar en boos!

Natuurlijk hadden we een plan B! Boeken kopen! En dat hebben we dan ook gedaan. In totaal hebben we nu 39 boeken aangeschaft.
Prudence heeft ook al wat tweedehands boeken verzameld: mensen hebben toch altijd wel boeken die ze niet meer nodig hebben. En die zijn ook van harte welkom in de bibliotheek!


Vandaag zijn we dan alsnog naar Mmakaunyane gegaan. De reis duurde wel even, maar goed, we zijn er gekomen en dat is het belangrijkste!
Allereerst hebben we een kijkje genomen bij de fosterhomes: een nieuw project dat is opgezet door South Africa Cares for Life. Het is bedoeling dat er vele van dit soort huizen (droom van SACfL: 400!) op verschillende plekken gebouwd gaan worden. Er zijn er nu al twee klaar op het terrein naast het Early Learning Center (ELC).

De fosterhomes moeten bewoond gaan worden door bij voorkeur twee pleegouders (een echtpaar) en zes pleegkinderen. Op dit moment kan men hier nog niet echt mee verder, omdat er eerst nog toestemming moet komen van een aantal instanties. En dat duurt hier helaas op het moment erg lang...
Het eerste pleegouderpaar is gelukkig wel gevonden. Dus zodra de toestemming er is, kan het project verder.
Het is een geweldig project dat ontzettend veel kan gaan betekenen voor de kinderen: opgroeien in een situatie die lijkt op een 'normaal' gezinsleven: dat gun je toch ieder kind?!


Voor dit project is natuurlijk nog altijd geld nodig. Er is al veel huisraad geschonken, maar voor de continuïteit van het project is een goede geldstroom onmisbaar!

Prudence had bedacht dat Andrea en ik vandaag wel even les konden geven op het ELC. Oké, dat was een goed idee, maar wat moet je dan gaan doen? Andrea en ik hadden bedacht om eerst maar met een liedje te beginnen en vervolgens de kinderen te vragen naar wat ze elke dag doen: van 's ochtends vroeg (slapen en opstaan) tot 's avonds (naar bed gaan). Dat moesten ze ook allemaal uitbeelden en dat leverde wel grappige dingen op.



Na de fosterhomes en het ELC zijn we op weg gegaan naar één van de twee families die we deze dagen wilden bezoeken. Vrijdag heb ik over het andere gezin verteld; daar hopen we morgen opnieuw naar toe te gaan.
Vandaag waren we te gast bij een familie die bestaat uit een moeder, vier dochters en twee zoons. Op dit moment verblijft er bij hen ook nog een nicht met haar zoontje. Hier in Afrika is het onder de gekleurde bevolking heel normaal dat je op bezoek gaat bij familie en daar dan lange tijd blijft. Het is niet gepast bezoek weg te sturen, ook niet als je zelf al niet zoveel hebt.

Deze familie woonde eerst bij een oom, maar die is overleden. De tante vond dat ze maar moesten vertrekken en heeft hen verwezen naar een oud krottig huisje. Het huisje staat op instorten en het dak is zeker niet voldoende om alle regen van de afgelopen dagen buiten te houden.
Tegenover hun huisje wordt wel een nieuw huis gebouwd. De regering heeft een project opgezet waar mensen zich op kunnen inschrijven: als ze geluk hebben wordt er dan een huisje voor hen gebouwd.
Helaas zijn de bouwvakkers op dit moment allemaal aan het staken: ze worden niet uitbetaald! En dat betekent dat dit gezin nog langer op een veilig onderkomen moeten wachten.


De oudste dochter was aanwezig bij ons gesprek. Gelukkig maar, want de moeder was erg verlegen en kan niet zo goed Engels spreken. Deze dochter is rond de 20 jaar en heeft al het één en ander meegemaakt. In februari is haar zoontje van 4 verongelukt, en vlak daarna is haar beste vriendin doodgeschoten. Aldus het leven in Zuid-Afrika!

Andrea had vanuit Nederland een paar spulletjes meegenomen, waaronder twee pluchen beestjes. Die hebben we - samen met wat booschappen - aan dit gezin gegeven. Bij het zien van de pandabeer ging de oudste dochter uit haar dak: Zoiets had ze altijd al graag willen hebben. Gister had ze er zelfs nog over gedroomd! Ze was er zó blij mee, waarschijnlijk ook omdat het haar herinnerde aan haar overleden zoontje...


Het gaf ons best wel een ongemakkelijk gevoel, dat de moeder ons op een gegeven moment heel gastvrij eten aanbood. Ze was al druk aan het koken toen wij kwamen, en het rook heerlijk, maar voor ons gevoel konden we het niet maken om hùn eten op te eten. Wat zou er voor hen overblijven? Maar we weten ook heel goed dat het als onbeleefd ervaren wordt als je eten weigert. Dus hebben we de uitnodiging aangenomen; we hebben niet alles op ons bord opgegeten, in de hoop dat er op deze manier genoeg voor hen over zou blijven!
Zelfs als je arm bent, toch gastvrij blijven. Daar kunnen wij in ons rijke landje veel van leren!

Zoals gezegd hopen we morgen nog één keer naar Mmakaunyane te gaan. In de ochtend willen we graag nog één keer met het gezin van vrijdag praten, en daarna hopen we nog een bezoek te brengen aan Mabopane, een andere plaats vlakbij Winterveldt. Hier ben ik in 2008 ook met EP en de kinderen geweest en dat heeft destijds veel indruk gemaakt.

We gaan daar op bezoek bij het zogenaamde 'skillsproject': hier leren vrouwen allerlei vaardigheden waarmee ze in de toekomst hun brood kunnen verdienen. Bijv. allerlei leuke spulletjes van kralen maken. Voor Masakhane nemen we hiervandaan een aantal spullen mee die in Nederland verkocht gaan worden.

Ja, en dan is het nog maar twee nachten en we laten Zuid-Afrika alweer achter ons. Ik heb het als een bijzondere tijd ervaren en voel me gezegend dat ik dit mee heb mogen maken. Zoveel mensen die we hebben ontmoet, zoveel verhalen die we hebben gehoord, zoveel om over na te denken.
Ook is er dankbaarheid voor het thuisfront: voor EP en de kinderen is het niet vanzelfsprekend om zonder mij de boel draaiende te houden. Vooral Thabo vindt het erg moeilijk dat ik er niet ben. En ja, hoe goed het ook is om dingen te kunnen doen die je graag wilt doen, het thuisfront is toch het belangrijkste in mijn leven! Ik dank God voor mijn fijne gezinnetje en dat besef ik maar weer eens des te beter door al mijn ervaringen van de afgelopen weken!

Baie drukkies,
Jolanda

Heftig!

We moesten echt even bij komen van alles wat we vrijdag hebben meegemaakt! Het even laten bezinken dat er mensen op deze wereld zijn die onder zó rottige omstandigheden moeten leven!

Met enige vertraging zijn we vrijdagmorgen vertrokken in de richting van Winterveldt, en daar dan weer een gedeelte van met de naam Mmakaunyane. Startpunt was het Early Learning Center (ELC): een soort kleuterschool voor kinderen tot een jaar of vijf, zes. Hier worden de kinderen opgevangen en voorbereid voor de èchte school. Het centrum werkt op een manier waarbij de kinderen ook echt wat leren. Ze worden niet alleen maar wat bezig gehouden, maar leren de dagen van de week, de kleuren, tellen, en meer van dat soort dingen. Vorig jaar was het voor het eerst dat er een klas klaar was en dus over mocht gaan naar de echte school. Deze kinderen doen het super goed, en dat is natuurlijk een groot compliment voor het ELC.




Het centrum ziet er goed en netjes uit. Buiten is er heel veel ruimte om te spelen; iets wat de kinderen natuurlijk maar wat graag doen!
De jongste groep was buiten aan het spelen toen wij kwamen. Ze wilden graag iets voor ons zingen en we mochten mee doen met een spel. Altijd leuk!!

Het is de bedoeling dat de bibliotheek in dit centrum komt. In de keuken moet een extra muur worden gemaakt, zodat er op die manier een afzonderlijke ruimte voor de bibliotheek ontstaat. Van muren bouwen hebben wij niet zoveel verstand, maar Prudence vond het wel prettig dat wij even met haar mee keken.


Na onze start bij het ELC zijn we naar een familie in het township gegaan. We spraken met een meisje van 19 dat zorgt voor haar drie broers: één oudere broer, twee jongere. De vader is al lang niet meer in beeld. Helaas is de moeder zeven jaar geleden spoorloos verdwenen. Ze ging naar de stad om werk te zoeken en is nooit meer terug gekomen. Misschien is ze overleden, misschien is ze er vandoor gegaan: niemand weet het.

Dit gezin heeft geen enkele inkomsten. Werk is er niet: het probleem in dit township is dat het ver weg ligt van de grote steden. Je moet dus altijd vervoer hebben en dat kost geld. Als werken dan net zoveel oplevert als dat het vervoer kost, dan kom je niet echt verder.

Het meisje is dus afhankelijk van wat ze krijgt van anderen: de buren, een ver familielid, of de medewerkster van South Africa Cares for Life. Gelukkig heeft deze vrouw dit gezin sinds een paar maanden onder haar hoede, want het ziet er echt hopeloos uit.

Het meisje ging tot vorig jaar nog naar school. Die school ligt nogal een eind van huis, en dat maakte het op den duur onmogelijk voor haar om te gaan. Punt is dat ze eventueel wel naar een school kan die dichterbij is, maar daar heeft ze geen uniform van! Zonder uniform kun je niet naar school, dus dan is de optelsom snel gemaakt.
Gelukkig wordt ze nu geholpen om ingeschreven te worden bij de school dichtbij. En als dat gelukt is, dan zal er ook voor een uniform gezorgd worden.

Haar dagelijks leven is uitzichtloos: elke dag hetzelfde: opstaan, huisje wat opruimen, buiten zitten. Ze heeft niets te doen. Eten klaar maken hoeft bijna niet, want er is immers geen eten! En als er eten is, dan is het risico groot dat haar oudere broer ermee aan de haal gaat en het verkoopt. Voor wat? Ja, wie zal het zeggen?!!


Het huisje is oud en vervalen. Eén ruimte, met een hoek om te koken (op petroleum) en één bed. Dat bed is een groot risico: ze slapen er met z'n allen in. Dat betekent dat die oudere broer er ook slaapt, en ja, met een meisje van 19 in de buurt... Ze is dan ook bang dat er ooit een keer iets zal gebeuren dat zij niet wil...


Haar verhaal greep ons erg aan. We wisten eigenlijk ook niet goed wat we nog moesten zeggen of vragen. Wat weten wij nu van hoe zij geholpen kan worden? Gelukkig heeft ze nog wel een droom: weer terug naar school en maatschappelijk werkster worden (werken met kinderen).

Het kan natuurlijk heel makkelijk zijn om nu te zeggen: oké, wij zetten de schouders er onder en helpen haar verder, op weg naar een goede opleiding. Maar zo eenvoudig zit het nu ook weer niet in elkaar. De maatschappelijk werkster van South Africa Cares for Life is al druk bezig voor haar. Al wat wij voor ideeën hebben, kan haar werk weer dwarsbomen, en haar bovendien het gevoel geven dat ze niet goed bezig is. Aan alle kanten moet je dus voorzichtig zijn! En dat is me toch frustrerend!

Na dit bezoek waren we echt helemaal uit ons doen. Heel kort hebben we toen nog met een andere familie gesproken, maar daar was ook niet echt meer tijd voor. Morgen spreken we opnieuw met beide families. Hopelijk kunnen we er dan weer tegen!

Het is heel prettig dat Andrea en ik dit samen meemaken. We kunnen er nog over doorpraten. Zoeken samen onze weg in hoe we toch iets kunnen doen, zonder mensen voor de schenen te schoppen... En even alles van je afpraten kan ook heel heilzaam zijn!

Na deze heftige dag zijn we gistermorgen vol goede moed op stap gegaan naar het winkelcentrum. We hadden besloten iets heel concreets voor het meisje van 19 te doen: nieuwe schoenen kopen, een warme trui, een Engels boek en wat blikjes eten. Met in ons achterhoofd de wetenschap dat de oudere broer alles in kan pikken om het te gaan verkopen! Die wetenschap maakte het er niet makkelijker op om dingen uit te zoeken. Gelukkig had zij ons ook verteld, dat zij het eten vaak bij de buren verstopt zodat er niets verkocht kan worden. Daar vertrouwen we dan maar op.

's Middags zijn we naar Regeringsgebouwen gelopen. Een leuk tochtje door de stad; een mooi park om in rond te lopen en dan de gebouwen om van buiten te bekijken. Er is ons verteld, dat je tot 1994 het gebouw vrij in en uit kon lopen (op zoek naar de president), maar sinds de omwenteling kan dat blijkbaar dus niet meer.
De wandeling was goed om even de muizenissen uit ons hoofd te laten waaien...

Op de heenweg hadden we al gemerkt dat het weer tijd was voor een rugbywedstrijd. Het stadion staat hier vlakbij en dus werden de auto's hier alweer voor de deur geparkeerd. De braai werd opgesteld, stoelen er om heen en iedereen is klaar voor het feest! Voor ons een onbegrijpelijk iets, maar ontzettend leuk om te zien!

Even om het nu volgende verhaal helder te houden: Mijn gastheer in Stellenbosch, Jacques dus, is hier in Pretoria opgegroeid. Hij is altijd fan gebleven van de rugbyploeg van Pretoria: de Blou Bulle. In zijn dagelijkse omgang met de mensen, en in de diensten, komt regelmatig deze eigenaardigheid naar boven: immers, niemand uit zijn omgeving is voor de Blou Bulle, maar men is juist voor de ploeg uit Kaapstad.
Toen Jacques mij introduceerde in de gemeente maakte hij natuurlijk een opmerking over 'zijn' ploeg. Iets in de trant van dat ze er snel achter zouden komen of ook ik blauw bloed heb (slogan bij de Blou Bulle is namelijk: ons bloed is blauw!).
Zo is dus mijn 'interesse' in de Blou Bulle ontstaan...

Op onze terugweg kwamen we gistermiddag een verkoper van petjes tegen. Voor de gein kocht ik twee petten van de Blou Bulle: één voor EP en één voor Thabo. Ook vroeg ik de verkoper of hij wist waar ik een leuk shirt van de Bulle kon kopen voor mijn zoon. Hij verwees ons door naar de poort van het stadion.

We besloten er maar op af te gaan: zo gezegd zo gedaan. Tussen alle fans door liepen wij in de richting van het stadion. De sfeer was supergezellig! Alle fans gewoon door elkaar heen, zonder dat er één onvertogen woord viel! Uiteindelijk stonden wij bij de hekken van het stadion en maakten door het hek heen een foto. Andrea vroeg aan één van de bewakers of ze even naar binnen mocht voor een foto. Daarop voegde ik toe dat de bewaker misschien ook wel wist waar we nog een kaartje zouden kunnen vinden (een wedstrijd meemaken leek ons namelijk wel wat!). De bewaker gaf aan dat er geen kaartjes meer waren, maar dat we toch voor een bepaald bedrag wel naar binnen konden. Daar waren we niet zo voor: toch maar eerlijk blijven, niet waar?


Toevallig raakten we later in gesprek met twee jonge mensen. Vrienden van hen wilden graag twee kaartjes verkopen omdat twee anderen niet kwamen opdagen vanwege het slechte weer. Voor een heel zacht prijsje (vijf Euro per persoon) konden we ze overkopen. We waren echt helemaal verbaasd: het was ons zomaar gelukt om toch nog kaartjes te krijgen!


Het was echt fantastisch om het stadion binnen te gaan: zó groot: dat is nog eens wat anders dan een kerk ;-) !! Jammer genoeg regende het de eerste tijd en dus waren we al snel nat. Toch werd het nog droog en konden we het grootste deel van de wedstrijd droog volgen.
Het leek er eerst op dat wij de Bulle niet veel geluk brachten, maar in de tweede helft kwam het allemaal toch nog goed. De Bulle hebben dik gewonnen!


We hebben ontzettend veel lol gehad, en dat was goed: na alle indrukwekkende ervaringen van vrijdag, was het heerlijk om even lekker te lachen en uitgelaten te doen. Hoewel we ook gisteravond wel degelijk moesten denken aan dat meisje van 19, in haar huisje, met haar broers, zonder water, zonder electriciteit, waarschijnlijk met honger in haar buik...

Vanaf mijn eerste dag hier ervaar ik keer op keer de tegenstellingen in dit land. Tegenstellingen die er ongetwijfeld in Nederland ook zijn, maar die hier zo uitvergroot aanwezig zijn. Hoe kunnen mensen die hier wonen hier mee omgaan? Gelukkig heb ik vele mensen ontmoet die op een integere manier proberen te werken aan de toekomst van dit prachtige land. Maar helaas zijn er ook steeds weer mensen die alleen gaan voor hun eigen gewin en leven met oogkleppen op. Mensen die 'vroeger' idealiseren en vergeten dat vroeger voorbij is en er vandaag gewerkt moet worden aan morgen.
Op onze eerste dag hier in Pretoria heb ik bij de supermarkt een linnen tas gekocht. En daar staat een tekst op, die goed bij deze gedachten past: 'Act today, change tomorrow'!

Met die woorden wil ik besluiten.

(Vandaag hebben we rustig aan gedaan, geen bijzonderheden dus.)

Baie drukkies,
Jolanda

Aan de slag!

Gistermorgen hadden we ons eerste gesprek met Prudence van South Africa Cares for Life (SACfL). Haar gaan we helpen met het opzetten van een bibliotheek in het township Winterveldt. Op de site van de werkgroep Masakhane vinden jullie meer informatie over dit township en de projecten daar (www.projecthulp-masakhane.nl).

Prudence had al over veel dingen nagedacht, maar er moet nog veel meer doordacht worden. En daar mogen wij haar bij helpen!

Allereerst hebben we een kijkje genomen in de plaatselijke bibliotheek hier in Pretoria; niet dat 'onze' bibliotheek zo groot gaat worden, maar het is goed om even te bekijken wat er zoal geregeld moet gaan worden.

Het was de bedoeling om vandaag naar het township toe te gaan en daar het één en ander te gaan bekijken, maar dat ging helaas niet door. Het vervoer is namelijk een probleem. We wisten al dat we geen auto van de organisatie konden gebruiken, omdat ze daar niet voor verzekerd zijn. Maar een auto huren bleek ook onmogelijk, omdat de autoverhuurder eist dat je met creditcard betaalt, en ja, wij hebben niet zo'n ding. Contant geld wordt ook niet geaccepteerd, en daarmee blijven er geen mogelijkheden meer over.

Morgen kunnen we met iemand meerijden, en dat is natuurlijk ook prima.

Vandaag hebben we onze tijd besteed aan het doordenken van het één en ander. Zoals bijv. op welke manier mensen zich moeten aanmelden. Wat voor formulier is daarbij handig? En: hoe moeten boeken geregistreerd worden in een systeem? Er is nog geen computer beschikbaar, dus alles moet gewoon in een kaartenbak.

Ook hebben we de eerste boeken aangeschaft. Op de foto zien jullie onze eerste aanwinsten!


Wat we zoal gekocht hebben? We wilden in ieder geval een mooie kinderbijbel kopen. Maar ja, dat bleek nog niet zo eenvoudig te zijn! Want er zijn volop kinderbijbels, maar die staan vol met plaatjes van alleen maar blanke mensen. En dat is toch wel een beetje raar voor zwarte en gekleurde kinderen die in het dagelijks leven niet zoveel blanken zien!
Uiteindelijk hebben we één gevonden die van allebei wat heeft.

Deze ervaring heeft Andrea al op het idee gebracht om zelf dan maar een passende bijbel te gaan schrijven!

Naast een bijbel hebben we twee boeken van Winnie de Poeh gekocht. Peter Pan en Robin Hood zijn de hoofdpersonen van twee andere boeken.
Een prachtig boek van Nelson Mandela, met mooie tekeningen.
Ook nog een boek vol wetenswaardigheden over de natuur. Een leuk begin!

Tussendoor hebben we veel lol gehad met de privé aankopen die we hebben gedaan. Heel gezellig!

We zijn benieuwd wat we morgen allemaal zullen gaan zien en beleven. Het wordt vast weer een dag vol tegenstellingen!

Baie drukkies,
Jolanda

Kindertehuizen...

Vandaag ben ik op stap geweest met de vrouw die zoveel heeft betekend in het leven van Thabo. Vanwege de privacy geef ik haar naam niet, maar voor het gemak houd ik het maar op Ellen. Anders 'praat' het zo lastig, nietwaar?

Samen met haar heb ik een aantal kindertehuizen bezocht. Allereerst een tehuis voor gehandicapte kinderen. Zo jammer dat deze kinderen er lichamelijk en geestelijk over het algemeen niet goed aan toe zijn. Maar wat kunnen ze toch vrolijk en gelukkig zijn! En ze worden echt zeer liefdevol verzorgd, daar bestaat geen twijfel over.

Vervolgens vroeg Ellen of ik het leuk vond om ook even een bezoekje te brengen aan de vrouw die de eerste maanden voor Kya heeft gezorgd. Natuurlijk! Ik had al een paar foto's van Kya voor haar meegenomen, maar had gedacht dat Ellen ze later een keer aan haar zou geven. Maar nu kon dat dus in persoon.

Deze vrouw had gedacht dat Kya er ook bij zou zijn, maar nee, het ging slechts om mijn persoontje. Teleurstelling! Gelukkig was ze erg blij met de foto's. Ze kon het bijna niet geloven dat onze Kya een supergezond, vrolijk meisje is, zonder dat ze ook maar ergens last van heeft. Deze vrouw maakte zich daar echt wel zorgen over, maar haar hart is nu gerust! Wie weet kunnen we haar ooit Kya in levenden lijve laten ontmoeten.

Tussendoor hebben we even geluncht en heb ik Ellen een paar kadootjes gegeven. Het kon niet anders of daar zaten natuurlijk ook foto's van onze Thabo bij.

Na de lunch vervolgden we onze weg naar het kindertehuis waar Thabo heeft gewoond. Toen we Kya ophaalden zijn we ook weer in dit huis geweest, dus het is al een beetje vertrouwd.
Het huis heeft drie afdelingen: voor kleine baby's, voor grotere baby's en voor het zogenoemde 'Starfish'programma. Dat is een mooi verhaal...

Ellen heeft een aantal keren de ervaring gehad, dat er kinderen bij haar worden gebracht waarvan iedereen zegt dat ze echt geen toekomst zullen hebben: ze zijn te ziek, mankeren te veel, zijn veel te vroeg geboren, enz. Keer op keer zet zij zich ook voor deze kinderen in en gelukkig krijgt ze het vaak voor elkaar dat de kinderen toch zó aansterken dat ze alsnog geadopteerd kunnen worden.

Omdat er voor deze kinderen niet echt een eigen plek was, heeft zij het Starfish-programma opgezet. Daar hoort een verhaaltje bij. Een starfish is een zeester. Het verhaaltje gaat dan ongeveer aldus: Iemand was op het strand druk bezig om één voor één de op het strand aangespoelde zeesterren weer terug te gooien in de zee. Een voorbijganger maakte de opmerking dat dat toch echt geen zin had: je gooit er één terug en er spoelen weer vele andere aan. Daarop zei de persoon die druk bezig was: al is er maar één gered door mijn daden, dan is dat meer dan de moeite waard!

Zo is het ook met deze kinderen: al krijgt er maar één toch een goede toekomst, dat maakt het meer dan de moeite waard!

Ellen leeft ook helemaal vanuit haar geloof: het is onze bijbelse opdracht om de kinderen te helpen op de manier die voor ons mogelijk is. Niemand mag zomaar om hen heenlopen!!
Daar kan ik maar één ding op zeggen: Amen!

Aan het eind van de middag ben ik moe en vol indrukken weer thuis gekomen. Het was geweldig dat Ellen zoveel tijd voor mij heeft genomen. Zij vond het op haar beurt weer fijn om te horen hoe het met Thabo gaat. En zo was het voor ons allebei goed!

Het is jullie misschien opgevallen dat Andrea in dit verhaal niet voorkomt. Dat klopt. Zij is met twee andere families naar Pilanesberg geweest en heeft het daar enorm naar haar zin gehad. Mooi toch?

Dat was het weer voor vandaag.
Heb het goed allemaal en graag tot de volgende blog!

Baie drukkies,
Jolanda

Soweto

Vanmorgen eerst maar even een verslag van de dag van gister.
Onze reis ging naar Soweto: een ongetwijfeld bekend township bij Johannesberg. Wat we ook verwachtten, niet de nare start die onze reis kreeg...

We hadden een goede, vrouwelijke gids, Danell. Zij heeft veel ervaring in Soweto. Prima dus. Eerst zouden we stoppen aan de rand van Soweto om nog even bij een bezinepomp naar de wc te gaan en zo. Ook wilden we even pinnen.
Samen met Andrea ging ik naar de flappentapper en kon ongestoord geld halen.

Maar hoe anders het ook kan ervaarden we kort daar op. We waren deze dag samen met een Zweeds echtpaar met hun twee kinderen. De man moest ook nog even geld halen; Andrea bood aan om met hem mee te lopen, maar dat hoefde niet.
Zitten wij verder allemaal in het busje, blijkt de man in kwestie te worden overvallen! Eerst was er grote verwarring over wat er nu gaande was, want er stond een aardige groep mannen om hem heen. Gelukkig ging gids Danell er samen met de bewakers van het benzinepompstation direct op af.

Wij bleven bij zijn vrouw en kinderen met onze handen aan de deuren van het busje, om zo snel mogelijk alles dicht te krijgen als het nodig was. Maar het gebeurde op afstand, dus voor ons was er absoluut geen gevaar.
Maar ja, de jonge vrouw zat wel enorm in angst om haar man. Ze bleef buitengewoon kalm voor de kinderen, maar het moet voor haar verschrikkelijk geweest zijn. Net als voor haar man, want die wist eerst ook niet goed hoe het nu zat.

Gelukkig bleek het groepje mannen undercover politie te zijn. Ze hielden het pinapparaat in de gaten en zagen hoe één verdacht persoon de Zweedse man zijn pinpas afhandig wist te maken, waarschijnlijk met de bedoeling om 'm te skimmen.

Het echtpaar heeft gauw naar huis gebeld om de kaart toch te laten blokkeren. En bij een internetcafé heeft hij snel al het geld uit voorzorg van de rekening gehaald en op een andere rekening gestort.

Aldus ons begin van een tochtje Soweto!
Voor het gezin moet de rest van de dag niet fijn zijn geweest, maar we zijn toch met z'n allen doorgegaan...

In Soweto was ik in 2006 al eerder geweest. En de afgelopen weken heb ik ook al meer gezien, dus schokkend was het niet voor mij. Wel blijft het indrukwekkend, confrontorend om te zien hoe mensen hier leven. We zijn ook een klein stukje lopend tussen de krotten doorgegaan. Dat was absoluut veilig: Danell komt hier al 10 jaar.


Het deel dat we lopend hebben bezocht timmert goed aan de weg: mensen van diverse achtergrond wonen hier bij elkaar en hebben besloten elkaar te steunen. Zo is er een goede 'buurtwacht': ze houden elkaar in de gaten. Komt er 's avonds iemand in hun buurt die zij niet kennen, dan wordt die persoon vergezeld naar het adres waar hij zegt dat hij zijn moet en daar wordt gevraagd of deze persoon inderdaad verwacht wordt. Als dat niet het geval is, wordt hij verzocht weer weg te gaan.

Ook proberen ze met elkaar het onderwijs van hun kinderen te stimuleren. De school is op gote afstand, en dus proberen ze een busje te laten rijden zodat de kinderen veilig en snel op school zijn.

Er wordt in deze gemeenschap geld verdiend door het toerisme. Wij kregen een gids mee en die krijgt daar natuurlijk weer wat voor. Ook mochten wij bij een oudere vrouw in haar huisje kijken. Ook zij verwacht daar wel wat voor. En dat is goed.
Elke dag worden die mensen afgewisseld, zodat ieder baat heeft bij de toeristen.


Tussen de middag hebben we bij een shabeen (zo worden eetcafé's in de townships genoemd) en dat was erg lekker! Natuurlijk hebben we ook veel rondgereden.
Ik merkte bij mezelf een groot verschil met de vorige keer. In 2006 hadden wij ons kleine mannetje nog maar net een week in onze armen. Hij heeft de hele trip door Soweto dan ook veilig in mijn armen gezeten. Ik kon me toen ook bijna alleen maar met hem bezighouden. Nu ben ik alleen en kon ik me ook veel meer richten op alles wat er om mij heen gebeurde. Geweldig toch dat ik beide ervaringen mag hebben! Super!

Na de maaltijd hebben we een bezoek gebracht aan het museum voor Hector Pietersen. Hij was het eerste slachtoffer (slechts 14 jaar oud) bij de rellen in 1976. Indrukwekkend verhaal!


Op de terugweg naar huis zijn we langs het nieuwe voetbalstadion gereden dat speciaal voor het WK voetbal is gebouwd. Danell noemt het gekscherend een ruimteschip. Begrijpelijk!
Onze Zweedse reisgenoot wist te melden dat de finale hier gespeeld gaat worden. Hoe dan ook: wij zijn er al geweest! ;-)


Daarna hebben we nog een kort bezoek gebracht aan het kindertehuis in Berea. Dat met het luik in de muur. Vrouwen die niet meer voor hun kindje kunnen zorgen, kunnen hier in het luik hun kindje achterlaten. Zodra er een kindje in wordt gelegd gaat er in de achterliggende kerk en het kindertehuis een bel. Verzorgers komen dan snel om het kindje te verzorgen.


Gids Danell had mij eerder op de dag verteld, dat zij niet van dit initiatief had geweten totdat zij bij Martie kwam werken. Zij is van mening dat er meer bekendheid voor moet komen. Maar dat is ook nog niet zo eenvoudig. Aan de ene kant weet je dat er veel kinderen zomaar ergens bij een afvalbak worden 'gedropt', met een grote kans het niet te overleven. Het zou veel beter zijn als deze kinderen veilig in het luik zouden worden achtergelaten.

Maar aan de andere kant moet het ook weer niet worden gestimuleerd (als je daarvan kunt spreken) om je kind af te staan. Bovendien heeft Door of Hope (de organisatie achter dit initiatief) ook niet alle middelen om àlle kinderen te helpen. Het is weer eens duidelijk dat het leven en de problemen daarbij absoluut niet zwart wit zijn!

Na een lange dag was het goed om 'thuis' weer even bij te komen. Het is gezellig samen met Andrea en ik ben blij dat we samen zijn. We kunnen het goed vinden samen en kunnen af en toe heerlijk even lachen. Een goede ontspanning bij al onze indrukken!

O ja, gisteravond heb ik nog foto's geplaatst van de dagen in Stellenbosch. Zie voorgaand bericht.

Baie drukkies,
Jolanda

Foto´s

Hierbij dan toch eindelijk de beloofde foto's, nog van vóór het weekend!

De Moederkerk in Stellenbosch. Deze staat tegenover ons guesthouse.
Gewoon een mooi plaatje zo tegen de donkere lucht...


Eén van de klassen op de school voor gehandicapte kinderen:


De wijn van Beyerskloof (súperflessen!):


Eten in Kayamandi:


Pinguïn op Boulders Beach:


Verschil moet er zijn:


Baie drukkies, Jolanda

Zondag

Vandaag hebben we het rustig aan gedaan. Dat was ook wel een beetje noodgedwongen. We hadden best een uitstap willen maken, maar doordat er hier de afgelopen dagen heel veel regen is gevallen, waren er geen tripjes gepland door Martie: alles is te nat en te vies.
Voor wie de naam van Martie niet herkent van onze vorige reizen naar Zuid-Afrika: haar kun je inschakelen voor het maken van uitspapjes e.d. Zij heeft een soort van 'reisbureautje'.

Vanmorgen hebben we wel met haar wat afspraken kunnen maken. Morgen had zij al een trip naar Soweto gepland en dinsdag naar Pilanesberg (wildpark). Daar sluiten we bij aan. Dat wil zeggen: dinsdag gaat Andrea wel mee naar Pilanesberg, maar ik niet. Ik heb een afspraak kunnen maken maken met iemand die wij hier tijdens onze adoptiereizen hebben ontmoet. Zij werkt voor een organisatie die hier een aantal kindertehuizen heeft. Zij heeft mij destijds voor het eerst Thabo in de armen gelegd...

Ik was van plan om vanavond nog wat foto's te plaatsen, maar dat wil deze keer niet zo lukken. Morgen weer beter...

Baie drukkies, Jolanda

Daar ben ik weer...

De afgelopen dagen was het echt superslecht met internet! In het guesthouse was de verbinding bar slecht. De paar momenten waarop het wel goed ging heb ik besteed aan het skypen met Ernst-Paul en de kinderen, en ja, toen bleef er niets meer over voor mijn weblog...

Andrea en ik zijn inmiddels gearriveerd in Pretoria. Maar voordat ik daar over ga uitwijden, eerst een verslagje van de afgelopen week. Een deel van de tekst stond al te wachten op publicatie, dus dat is makkelijk... ;-)

Foto's laat ik deze keer even achterwege, omdat het internet hier wel goed is, maar traag.

Maandag tot en met donderdag:

Het verblijf in het guesthouse bevalt goed. De kamers zijn super-de-luxe! Andrea merkte bij binnenkomst direct al op dat ze zelf ook graag zo’n prachtige badkamer zou willen hebben. Wat mij de opmerking ontlokte dat ik dan wel graag een werkster er bij zou willen hebben: allemaal glas en glimmende tegeltjes... wat een werk!

Maar goed, daar zijn we hier niet voor gekomen!
De cursus loopt helaas niet zoals gepland... De docenten konden niet uit Nederland weg komen vanwege de lava-as. Eén van beiden is uiteindelijk woensdag toch vertrokken en dat betekent dat we nog één echte cursusdag hebben: donderdag.

We hebben gelukkig in de tussentijd niet stilgezeten. Maandagmorgen hebben we eerst aangeschoven bij een programma op de universiteit: lezingen over leiderschap in de kerk. Op zich wel interessant.
In de middag zijn we begonnen met het elkaar laten delen in onze ervaringen tot dusverre. Goed om te merken dat juist de Zuid-Afrikaanse collega’s zoveel hebben om met elkaar over van gedachten te wisselen. Om het maar even kort aan te duiden: de blanke collega’s en de gekleurde/zwarte collega’s spreken elkaar bijna nooit. Hoe goed is het dan dat zij bij elkaar zijn en elkaar kunnen ontmoeten. Opdat er vooroordelen, onwetendheid, enz. kan worden weggenomen.

Dinsdag zijn we wel aan de slag gegaan met het eigenlijke thema van deze week: contextueel pastoraat. Twee van de Nederlandse collega’s hebben een complete tweejarige cursus contextueel pastoraat in Nederland gevolgd, en zij hebben ons dan ook enigszins ingeleid in het thema.
Om kort te gaan: in het contextueel pastoraat speelt je eigen familie een grote rol. Je komt niet in een blanco wereldje terecht, maar binnen een gezin waar al allerlei relaties spelen en hebben gespeeld.
Er is nog veel meer over te zeggen, maar daar zal ik jullie nu niet mee vermoeien!

Dinsdagavond heb ik samen met Jacques, Riëtte, de kinderen en Magriet een afscheidsetentje gehad. Het was erg gezellig. We hebben het niet laat gemaakt, want de kinderen moesten de volgende dag weer fris op school aantreden. Suné ging zelfs op kamp, dus ja, dan was een beetje rust nog wel welkom...

Voor de woensdag was een divers programma opgesteld, dat begon met het bezoek van een hoogleraar van de universiteit hier, die ons meer vertelde over de geschiedenis van Zuid-Afrika. Echt heel interessant! Het was bijzonder leuk dat hij begon met twee reclamefilmpjes van nu waarin de geschiedenis van ZA eigenlijk is samengevat. Ik kan het zo niet uitleggen, maar het had echt wel wat!

Aan het eind van de morgen zijn we er met elkaar op uit gegaan. Het eerste deel van ons reisje ging naar een groot township bij Kaapstad: Khayalitsha. Een presbyteriaanse predikant wachtte ons op en bracht ons naar zijn kerk. We wisten van te voren niet precies wat we allemaal gingen doen, maar het was indrukwekkend. Hij liet ons eerst de gebouwen bij de kerk zien waar een soort school zit voor gehandicapte kinderen uit het township. Het zien van deze kinderen raakte me in mijn hart! Voor volwassenen is het leven in een township al loodzwaar, laat staan voor kinderen! En hier ontmoetten wij de meest kwetsbaren: kinderen die nooit voor zichzelf zullen kunnen opkomen. Altijd afhankelijk, niet in staat een zelfstandig leven op te bouwen... Dat raakte me!
De kinderen vonden ons bezoek geweldig, en wat is het dan mooi dat ze het prachtig vinden om even een hand te krijgen of een knuffel...

Het verhaal van de dominee was ook niet zomaar wat! De omstandigheden waaronder hij moet werken... Vorig jaar heeft hij voor een periode van zes maanden zomaar helemaal geen salaris gekregen (geld was op). En toch ging hij door! Met honger aan het preken... En toen werd ook nog eens zijn auto gestolen.
Volgens mij begreep ik dat ook zijn vrouw niet meer bij hem woont: zij kon het leven onder de zware omstandigheden in het township niet meer aan.

Ons volgende bezoek bracht ons in een compleet andere wereld: we zijn gaan wijn proeven op de wijnplaats Beyerskloof. De eigenaar zelf leidde ons rond door zijn bedrijf. Samen met hem konden we ook wijn gaan proeven. Echt leuk en leerzaam om te doen. Hoewel ik op zich niet zo'n wijndrinker ben... Ik moet wel zeggen dat ik de afgelopen twee weken meer wijn heb gedronken dan in de afgelopen twee jaar. Maar ach, wat is nu vijf glazen in twee weken??

Het avondeten bracht ons weer in een ander gebied: Kayamandi, het township bij Stellenbosch. Ik was erg verbaasd toen we bleken te gaan eten in het Legacy Center: daar waar ik vorige week ook geweest ben (crèche en hiv-kliniek). Ze ontvangen daar af en toe ook groepen voor het eten. De maaltijd was eenvoudig, maar voedzaam: bonen met het één en ander er door. Bijzonder om nu bij avond op dezelfde plek te zijn. Het uitzicht op de lichtjes van Stellenbosch was prachtig!

Donderdag hebben we dan eindelijk iets kunnen opsteken van de Nederlandse docente. Een dame die goed over kan brengen wat ze weet. Met een opmerkzaam, luisterend oor. Ik heb er veel van opgestoken en ben nieuwsgierig naar meer...

Aan het eind van de middag was het tijd om afscheid van de meeste collega's te nemen. De Zuid-Afrikaanse collega's moesten weer hun weg naar huis zoeken en twee van onze Nederlandse collega's vertrokken ook.
Samen met Andrea en Marja (ook een collega) ben ik nog een nacht in het guesthouse gebleven. Dat was de makkelijkste oplossing.

Omdat we zaterdag pas zouden vliegen en een verblijf in Kaapstad toch niet zo makkelijk te regelen viel, had Jacques ons aangeboden dat wij van vrijdag op zaterdag bij hem konden logeren. Voor overdag bood hij ons ook nog eens de auto van zijn vrouw aan (met instemming van zijn vrouw ;-) ): een aanbod dat we enthousiast hebben aanvaard.

Vlak voor mijn vertrek uit Nederland had ik - mede dankzij mijn dierbare wederhelft! - toch nog een internationaal rijbewijs geregeld. Dat kwam nu goed van pas! Het was even wennen dat rijden aan de linkerkant met het stuur aan de rechterkant, maar het is goed gekomen. We hebben een superdag gehad!

We hebben dezelfde route gereden als die ik vorige week met Jacques had gereden naar Kaappunt. Vanaf daar zijn we de andere kant langs gegaan naar de Tafelberg.
De route was schitterend en we hebben opnieuw pinguïns gezien - iets waar Andrea helemaal enthousiast en blij van werd!

Het weer was super goed en dus was het mogelijk de Tafelberg op te gaan mèt helder uitzicht. Dat was ook zó mooi!! Maar ook bitter koud!
We hebben genoten, een fijne afsluiting van onze periode in Stellenbosch.
En ja, de auto is zonder kleerscheuren weer thuis gekomen, mèt ons er in..

Vandaag moesten we dus echt afscheid nemen van Stellenbosch en vooral ook van mijn dierbare gastgezin Jacques, Riëtte en de kinderen. Ze waren zo gastvrij voor mij, zo behulpzaam; het was een voorrecht hen te leren kennen. Ik hoop echt van harte dat Jacques volgend jaar naar Nederland komt voor de uitwisseling, en wie weet komt hij ook nog eens met Riëtte en de kinderen. Dat zou bijzonder fijn zijn!

De vlucht naar Johannesburg verliep prima. We zijn netjes volgens afspraak van het vliegveld opgehaald. We zitten wel in een ander guesthouse - Alleyn Mansion - maar dat zal zo z'n redenen hebben: we hoorden al dat er bij het geboekte guesthouse van alles gerenoveerd wordt en dat er regelmatig van alles niet werkt.

Zo zijn we aan het tweede deel van ons avontuur begonnen. Ik ben benieuwd wat er allemaal gaat komen. We moeten nog wat afspraken maken voor de komende dagen. Helaas voor ons is het dinsdag een nationale feestdag, en dat betekent dat er niet gewerkt wordt op veel plekken. En omdat dinsdag toch vrij is, nemen de meeste mensen maandag ook vrij. Woensdagmorgen kunnen we dus pas echt aan de slag voor ons project. Een eerste afspraak is gemaakt, hopelijk zal dat genoeg zijn om echt aan de slag te kunnen gaan. Jullie gaan daar ongetwijfeld nog meer van horen!!

Ik probeer straks toch nog wat foto's te plaatsen, maar eerst houd ik het even bij de tekst alleen.

Ik hoop dat jullie begrepen hebben dat het uitblijven van berichten geen onwil was, maar onmacht...

Baie drukkies vanuit Pretoria, waar zojuist de rugbywedstrijd tussen de Bloubulle en de Sharks is afgelopen. Zo te horen hebben de Bloubulle gewonnen: het is hier één en al feest! Wat zal Jacques blij zijn... (echte Bloubulle-fan)

Jolanda

Een rustig weekend

De rugbywedstrijden waren leuk! Rudi heeft het met zijn team goed gedaan. Eén wedstrijd gelijk gespeeld en één gewonnen. Echt mooi om te zien hoe de jongens al samen spelen en er sámen een goede wedstrijd van maken!

Na de wedstrijden ben ik met Riëtte meegegaan om lint te kopen. Er moesten bedankkaartjes worden gemaakt voor een aantal mensen die zich hebben ingezet voor de specerijenactie op school. De winkel had lint in overvloed! Na een goede keus gemaakt te hebben, hebben we samen nog ergens even rustig thee gedronken. Gezellig! De rest van de middag hebben we besteed aan het maken van de kaartjes.

's Avonds zijn we naar een Snoekbraai geweest. Men had speciaal voor mij wat vlees gekocht, want ja, ik houd nu eenmaal niet van vis. Speciaal vlees voor mij kopen had natuurlijk niet gehoeven (er was genoeg ander eten), maar het was wel erg lekker! Er waren veel mensen uit de gemeente hier en het was dan ook gezellig.

Vanmorgen eerst naar de kerk. Jacques zijn collega Reinie ging voor. Het was een goede dienst. En deze keer zaten er inderdaad veel meer mensen in de kerk! Het is toch heel bijzonder om te merken dat kerkdiensten eigenlijk overal in de wereld zo herkenbaar en vertrouwd zijn. En hoe fijn is het als een collega je weet te inspireren...

Van gemeenteleden was de uitnodiging gekomen om op hun wijnplaats vanmiddag de maaltijd te gebruiken. Echt bijzonder mooi hoe de wijnplaats er bij ligt. Het is hier nu herfst, dus ook de wijngaarden verkleuren. Prachtig!
Ook vandaag was het eten bijzonder lekker!

Onderweg naar huis besloot Jacques nog even de Papegaaiberg op te rijden. En dan natuurlijk niet via de makkelijke weg, maar stijl bij de berg op omhoog! Met zijn 4wd-bakkie geen probleem. Zoiets beleef je niet in ons vlakke landje...
Het uitzicht was bijzonder mooi...

Op dit moment zijn we even rustig bij huis. Vanavond gaan we naar een dienst in een tehuis voor verstandelijk beperkte mensen. Magriet zal in deze dienst voorgaan. Daarna ga ik met haar nog koffie drinken. Ik ben benieuwd!

En dan is het tijd om hier op te breken. Morgenochtend verhuis ik naar een guesthouse (http://dehoek.getaway-gateway.com) om daar met Nederlandse en Zuid-Afrikaanse collega's te beginnen aan de cursus contextueel pastoraat.

De afgelopen dagen prees ik mezelf gelukkig dat ik op dit moment nog niet weer naar Nederland hoef terug te vliegen: de as uit IJsland blijft de vliegvelden maar plagen...
Maar ondertussen had ik er niet bij stilgestaan dat onze docenten voor de komende week nog uit Nederland moesten komen! Zij zitten dan ook vast en kunnen misschien morgenochtend pas afreizen.... Gelukkig is hier ook iemand die de honeurs kan waarnemen en ons is verzekerd dat we er in ieder geval een goede dag van gaan maken. Hopelijk verdwijnt de vulkaanas nu eindelijk uit het luchtruim!

Ik hoop dat ik de komende dagen in het guesthouse ook gebruik kan maken van internet. Maar mocht het niet lukken, dan horen jullie op z'n vroegst zaterdag pas weer iets van mij...

Fijn dat jullie weer meelezen! En hopelijk lukt het om jullie de komende dagen ook op de hoogte te blijven houden van mijn 'avonturen' hier in ZA!

Nog even een foto van Jacques, Riëtte, Suné en Rudi. Ik ben dankbaar dat ik dit lieve, warme gezin heb leren kennen! Heel vreemd dat je elkaar een dikke week geleden nog helemaal niet kende, terwijl het nu zo vertrouwd voelt!

Baie drukkies,
Jolanda

Natuurschoon

Allereerst excuus dat de foto's steeds zo raar in de blog worden weergegeven. Ik krijg het maar niet voor elkaar om de foto's allemaal op dezelfde plek te krijgen... Wie weet lukt het vandaag beter!

Vandaag was ik wel heel  ver van huis verwijderd...

Onze reis ging vanmorgen naar de Kaappunt. Samen met Jacques heb ik een prachtige tocht langs de kust gemaakt. Echt schitterend om te zien: de steile, rotsachtige bergen aan de ene kant, en het blauwe, woeste water aan de andere. Super mooi!

Onderweg hebben we ook nog even pinguïns gespot: schitterende dieren!

Overal langs de weg staan waarschuwingen tegen bavianen. Toeristen hebben deze dieren in het verleden veel gevoerd, en daardoor zijn de bavianen een stuk talrijker én brutaler geworden! Ik heb geen foto's kunnen maken, maar het was wel heel bijzonder om deze dieren langs te weg te zien lopen.

De Kaappunt was echt ongelooflijk mooi! Te voet hebben we het laatste stuk naar de vuurtoren afgelegd. Eenmaal boven was het uitzicht prachtig, maar helaas is dat op de foto's niet zo goed te zien.
Gelukkig kon ik op iets lager gelegen punten wel een paar mooie foto's maken.

Na van de natuur te hebben genoten was het tijd voor de kapper. Een leuke ervaring! Echt een verwennerij. Natuurlijk heb ik even een foto laten maken van die lieve mevrouw Verhoef en mij:

Ik kan er dus wel weer even tegen!

Vandaag maar geen lang verslag. Het is inmiddels alweer laat.
Morgen ga ik mijn eerste rugbywedstrijd meemaken. Rudi moet een aantal wedstrijden spelen en het is erg leuk om mee te gaan!

Het ga jullie allemaal goed!

Baie drukkies,
Jolanda

Indrukwekkend...

Een dag vol indrukken, dat was het gister!
Zoveel tegenstellingen, dat is af en toe niet bij te fietsen...

In de ochtend ging ik al vroeg mee naar de school van de kinderen. De kerk hier vindt het ook belangrijk dat de dominee actief betrokken is bij het leven in de gemeenschap. Vandaar dat hij ook in één van de besturen van de school zit.
Er wordt op de lagere school hier jaarlijks een specerijenactie gehouden. Ouders kunnen specerijen en toebehoren bestellen en die worden dan via een groothandel en via school geleverd. Talloze vrijwilligers zijn nodig om de bestellingen te 'rapen', en daar hebben we gister een paar uurtjes bij geholpen.

Van een luxe lagere school ging het naar een minder luxe kleuterschool:
de kleuterschool waar mijn gastvrouw Riëtte hoofd van is.
Vorig jaar is de school uitgebreid en zij is in maart gekomen als hoofd. Sindsdien zijn er al heel wat veranderingen doorgevoerd. Riëtte heeft veel ervaring als kleuterjuf en ziet goed wat er allemaal nodig is om de kleuters een goede start te geven.

Deze kleuterschool is zeker niet luxe, maar wel heel netjes en goed. Het is een privé onderneming van een grote sponsor. Bedoeld voor kinderen uit het township Kayamandi. Veel kinderen worden weer gesponsord door lokale sponsors, omdat er toch schoolgeld moet worden betaald.
De achtergrond van deze kinderen is heel verschillend. Sommige komen uit een gezin waar het best wel goed gaat (er is werk, eten, goede verzorging), maar velen hebben ook een hachelijke thuissituatie. Gelukkig kan de kleuterschool een veilige haven zijn: van 's ochtends ongeveer acht uur tot 's middags rond een uur of half vijf kunnen ze hier lekker kind zijn: spelen, slapen, twee keer per dag een maaltijd: een heel mooi initiatief.

Helaas kan het allemaal nog slechter. En dat zag ik toen we 's middags opnieuw een bezoek brachten aan township Kayamandi. Dit township bestaat uit een groot gedeelte dat legaal is, maar rondom dit deel verrijzen er allemaal krotten op illegale wijze: er is simpelweg te weinig ruimte.
In dit illegale gedeelte is een groepje vrijwilligers actief om de mensen te helpen.
Sinds twee jaar zijn er vier kranen met stromend water beschikbaar (op 3000 mensen!).
Ook staan er op deze plek vier wc's, maar de afvoer is verstopt. Verderop staan nog eens vier wc's die wel werken. Maar ja, wat is nu vier wc's op 3000 mensen?
Op de plek waar we waren zijn de vrijwilligers actief door een onderkomen te bouwen waar kinderen twee keer per week een warme maaltijd kunnen komen halen. Vandaag was het daar weer tijd voor:

De vrijwilligers vonden het prettig dat Jacques met zijn auto (een bakkie!) naar hun werkplek toekwam, omdat zijn auto sterk genoeg is om een aardige hoeveelheid cement mee te nemen de heuvel op. Met het cement bouwen ze verder aan het onderkomen, maar ook willen ze graag een soort trap maken naar het watertappunt. In de winter spoelt er nogal wat zand weg door het regenwater en dus wordt het dan levensgevaarlijk rondom het watertappunt. Met traptreden er naar toe hopen ze het meeste zand vast te houden.

De kinderen krioelden al snel om ons heen en allemaal wilden ze maar wat graag op de foto. En dan natuurlijk even kijken hoe ze er bij stonden! Meer dan 200 foto's waren het resultaat...

De mensen wonen hier echt in krotten. Onvoorstelbaar triest!
Overal waar je kijkt: krotten! In de winter wordt het koud: binnenin de 'huisjes' blijft het bitterkoud. Het regenwater kan maar één kant op: dwars door de 'huisjes' heen. Je wordt er ècht verdrietig van. Hoe kan een mens hier leven?

En dan als het droog is: overal waait het zand om je heen. Al snel zit het overal. 's Avonds kan ik makkelijk onder de douche stappen, maar zij...?

Ondanks alle ellende die je ziet, schakel je vervolgens toch weer snel naar je eigen leven. Alle indrukken gaan mee, maar toch. Gisteravond was het weer heel gezellig om met mijn gastgezin bij de pizzeria te eten.
Tegenstelling ten top!

Vandaag is het een rustige dag en dat is goed. Tijd om alles even te laten bezinken.

Zojuist kwam Margriet, de stagiaire, even bij me. Gister ben ik tussen alle bedrijven door nog even met haar naar een Bijbelstudie in een verpleegtehuis geweest. In dit tehuis woont ook een professor in het Oude Testament: prof. Verhoef. We ontmoetten zijn vrouw daar en zij stelde mij aan hem voor. Ze gaf ook meteen een boek mee dat hij over zijn leven heeft geschreven. Kan ik het even bekijken en vervolgens doorgeven aan Margriet. Hele lieve mensen!

Maar nu vertelde Margriet dus dat die beste mevrouw had zitten denken waar ze mij nu eens blij mee zou kunnen maken. En ja wel, wat heeft zij bedacht (terwijl ze bij de kapper zat)? Een uitgebreide kappersbehandeling! Heel lief natuurlijk! Wat kan een mens daar nu op zeggen? Ja dus. Margriet gaat gelukkig ook mee: zij is echt een geweldig jong mens dat nog vele mooie dingen zal gaan doen hier. Ze is ook heel prettig gezelschap, dus ik kijk nu maar gewoon uit naar mijn bezoek aan de kapper...

Tegenstellingen ten top, dat horen jullie wel!

Gister heb ik ook even met Thabo gepraat via skype. Maar dat maakte hem verdrietig, en mij dus ook.
Vanmorgen kon ik Kya nog even zien, en dat ging gelukkig ietsje beter.
Ik mis mijn kanjers enorm, maar ik weet ook dat het goed is om hier nu te zijn en tijd en aandacht te hebben voor alles wat hier op mij af komt...

Baie drukkies,
Jolanda
P.s. Nog één foto van een lief klein kereltje dat heel zoet zat te spelen met helemaal niets...

Kayamandi

Vandaag heb ik weer allerlei indrukken op mogen doen. Wat het meeste indruk heeft gemaakt is het bezoek dat wij vanmiddag in het township Kayamandi hebben gebracht aan het Legacy Center: een centrum dat ruimte biedt aan een crèche en aan een hiv-kliniek.
In de crèche worden overdag jonge kinderen opgevangen die niet door de ouders (lees: moeders) verzorgd kunnen worden. Veelal omdat de moeders te ziek zijn. Het was juist slaapuurtje toen wij er waren en dat leverde een bijzonder plaatje op:

De kliniek is vorig jaar geopend. Gesteund door grote sponsors. Het ziet er netjes en goed uit. Er zijn twee zalen die elk ruimte bieden aan acht mensen. Eén zaal voor mannen, één zaal voor vrouwen.
Niet alle bedden waren bezet, maar de paar patiënten die er op dit moment waren geven wel direct een goed beeld van de afschuwelijke ziekte die hiv/aids is.
In de kliniek worden mensen verzorgd die te ziek zijn om thuis te zijn, maar te 'goed' voor het ziekenhuis. Gelukkig lukt het meestal om deze mensen weer te laten aansterken, zodat ze weer naar huis kunnen.

Een groot probleem is dat mensen niet strikt de medicijnen blijven gebruiken die ze krijgen voorgeschreven. Er is op zich goed met de ziekte hiv te leven, zolang je maar op vaste tijden je medicijnen blijft gebruiken.
Zodra de mensen de medicijnen krijgen, worden ze vaak eerst zieker, waardoor ze alles laten staan. Maar dat is een stadium waar ze doorheen moeten. Helaas laten velen het dan afweten.

Maar ook als ze wel doorzetten kan bijv. een verblijf bij familie elders een reden zijn om het gebruik van de medicijnen te staken. Als dat vaker gebeurt, betekent dat jammer genoeg dat men weerstand opbouwt tegen de medicijnen en dat men dus op den duur immuun wordt.
Ook financiën zijn natuurlijk een groot struikelblok voor het trouw nemen van de medicijnen. Via de kliniek kan men de medicijnen goedkoper krijgen, maar toch...

Aangrijpend was het verhaal dat de vrouw die ons rondleidde vertelde: onlangs was er een jonge vrouw overleden aan aids. Omdat er toch een stigma rust op mensen met hiv/aids had niemand het eerst in de gaten (immers: niemand gaat zomaar het huisje van een aids-patiënt binnen!). Ze was al drie dagen dood toen men haar vond. Haar babietje had al die tijd in haar armen gelegen, hongerig en wel...

Bij de kliniek heb ik geen foto's genomen.
Ik geef jullie nog wel twee vrolijke plaatjes van een schat van een jongetje dat buiten bij de crèche speelde:

Verder heb ik vandaag meegedaan aan twee bijbelstudies en was ik te gast bij een bijeenkomst van diverse predikanten hier uit de buurt. Ach, ook wat dat betreft kwam ik tot de conclusie dat vele dingen precies zo gaan als bij ons in Nederland...

Het gaat goed met mij; het is wonderlijk om hier te zijn en dingen toch weer anders te beleven dan thuis.
Thabo en Kya mis ik erg, maar ja, dat is helaas niet anders.
Ernst-Paul spreek ik gelukkig regelmatig via skype, maar jammer genoeg werkt die verbinding overdag niet zo goed, en dus heb ik de kinderen nog niet weer gesproken...

Ik ga nu mijn nest opzoeken; morgenochtend gaan we vroeg naar school om daar het één en ander te organiseren. Ik ben benieuwd...

Baie drukkies,
Jolanda