Kindertehuizen...

Vandaag ben ik op stap geweest met de vrouw die zoveel heeft betekend in het leven van Thabo. Vanwege de privacy geef ik haar naam niet, maar voor het gemak houd ik het maar op Ellen. Anders 'praat' het zo lastig, nietwaar?

Samen met haar heb ik een aantal kindertehuizen bezocht. Allereerst een tehuis voor gehandicapte kinderen. Zo jammer dat deze kinderen er lichamelijk en geestelijk over het algemeen niet goed aan toe zijn. Maar wat kunnen ze toch vrolijk en gelukkig zijn! En ze worden echt zeer liefdevol verzorgd, daar bestaat geen twijfel over.

Vervolgens vroeg Ellen of ik het leuk vond om ook even een bezoekje te brengen aan de vrouw die de eerste maanden voor Kya heeft gezorgd. Natuurlijk! Ik had al een paar foto's van Kya voor haar meegenomen, maar had gedacht dat Ellen ze later een keer aan haar zou geven. Maar nu kon dat dus in persoon.

Deze vrouw had gedacht dat Kya er ook bij zou zijn, maar nee, het ging slechts om mijn persoontje. Teleurstelling! Gelukkig was ze erg blij met de foto's. Ze kon het bijna niet geloven dat onze Kya een supergezond, vrolijk meisje is, zonder dat ze ook maar ergens last van heeft. Deze vrouw maakte zich daar echt wel zorgen over, maar haar hart is nu gerust! Wie weet kunnen we haar ooit Kya in levenden lijve laten ontmoeten.

Tussendoor hebben we even geluncht en heb ik Ellen een paar kadootjes gegeven. Het kon niet anders of daar zaten natuurlijk ook foto's van onze Thabo bij.

Na de lunch vervolgden we onze weg naar het kindertehuis waar Thabo heeft gewoond. Toen we Kya ophaalden zijn we ook weer in dit huis geweest, dus het is al een beetje vertrouwd.
Het huis heeft drie afdelingen: voor kleine baby's, voor grotere baby's en voor het zogenoemde 'Starfish'programma. Dat is een mooi verhaal...

Ellen heeft een aantal keren de ervaring gehad, dat er kinderen bij haar worden gebracht waarvan iedereen zegt dat ze echt geen toekomst zullen hebben: ze zijn te ziek, mankeren te veel, zijn veel te vroeg geboren, enz. Keer op keer zet zij zich ook voor deze kinderen in en gelukkig krijgt ze het vaak voor elkaar dat de kinderen toch zó aansterken dat ze alsnog geadopteerd kunnen worden.

Omdat er voor deze kinderen niet echt een eigen plek was, heeft zij het Starfish-programma opgezet. Daar hoort een verhaaltje bij. Een starfish is een zeester. Het verhaaltje gaat dan ongeveer aldus: Iemand was op het strand druk bezig om één voor één de op het strand aangespoelde zeesterren weer terug te gooien in de zee. Een voorbijganger maakte de opmerking dat dat toch echt geen zin had: je gooit er één terug en er spoelen weer vele andere aan. Daarop zei de persoon die druk bezig was: al is er maar één gered door mijn daden, dan is dat meer dan de moeite waard!

Zo is het ook met deze kinderen: al krijgt er maar één toch een goede toekomst, dat maakt het meer dan de moeite waard!

Ellen leeft ook helemaal vanuit haar geloof: het is onze bijbelse opdracht om de kinderen te helpen op de manier die voor ons mogelijk is. Niemand mag zomaar om hen heenlopen!!
Daar kan ik maar één ding op zeggen: Amen!

Aan het eind van de middag ben ik moe en vol indrukken weer thuis gekomen. Het was geweldig dat Ellen zoveel tijd voor mij heeft genomen. Zij vond het op haar beurt weer fijn om te horen hoe het met Thabo gaat. En zo was het voor ons allebei goed!

Het is jullie misschien opgevallen dat Andrea in dit verhaal niet voorkomt. Dat klopt. Zij is met twee andere families naar Pilanesberg geweest en heeft het daar enorm naar haar zin gehad. Mooi toch?

Dat was het weer voor vandaag.
Heb het goed allemaal en graag tot de volgende blog!

Baie drukkies,
Jolanda