Kayamandi

Vandaag heb ik weer allerlei indrukken op mogen doen. Wat het meeste indruk heeft gemaakt is het bezoek dat wij vanmiddag in het township Kayamandi hebben gebracht aan het Legacy Center: een centrum dat ruimte biedt aan een crèche en aan een hiv-kliniek.
In de crèche worden overdag jonge kinderen opgevangen die niet door de ouders (lees: moeders) verzorgd kunnen worden. Veelal omdat de moeders te ziek zijn. Het was juist slaapuurtje toen wij er waren en dat leverde een bijzonder plaatje op:

De kliniek is vorig jaar geopend. Gesteund door grote sponsors. Het ziet er netjes en goed uit. Er zijn twee zalen die elk ruimte bieden aan acht mensen. Eén zaal voor mannen, één zaal voor vrouwen.
Niet alle bedden waren bezet, maar de paar patiënten die er op dit moment waren geven wel direct een goed beeld van de afschuwelijke ziekte die hiv/aids is.
In de kliniek worden mensen verzorgd die te ziek zijn om thuis te zijn, maar te 'goed' voor het ziekenhuis. Gelukkig lukt het meestal om deze mensen weer te laten aansterken, zodat ze weer naar huis kunnen.

Een groot probleem is dat mensen niet strikt de medicijnen blijven gebruiken die ze krijgen voorgeschreven. Er is op zich goed met de ziekte hiv te leven, zolang je maar op vaste tijden je medicijnen blijft gebruiken.
Zodra de mensen de medicijnen krijgen, worden ze vaak eerst zieker, waardoor ze alles laten staan. Maar dat is een stadium waar ze doorheen moeten. Helaas laten velen het dan afweten.

Maar ook als ze wel doorzetten kan bijv. een verblijf bij familie elders een reden zijn om het gebruik van de medicijnen te staken. Als dat vaker gebeurt, betekent dat jammer genoeg dat men weerstand opbouwt tegen de medicijnen en dat men dus op den duur immuun wordt.
Ook financiën zijn natuurlijk een groot struikelblok voor het trouw nemen van de medicijnen. Via de kliniek kan men de medicijnen goedkoper krijgen, maar toch...

Aangrijpend was het verhaal dat de vrouw die ons rondleidde vertelde: onlangs was er een jonge vrouw overleden aan aids. Omdat er toch een stigma rust op mensen met hiv/aids had niemand het eerst in de gaten (immers: niemand gaat zomaar het huisje van een aids-patiënt binnen!). Ze was al drie dagen dood toen men haar vond. Haar babietje had al die tijd in haar armen gelegen, hongerig en wel...

Bij de kliniek heb ik geen foto's genomen.
Ik geef jullie nog wel twee vrolijke plaatjes van een schat van een jongetje dat buiten bij de crèche speelde:

Verder heb ik vandaag meegedaan aan twee bijbelstudies en was ik te gast bij een bijeenkomst van diverse predikanten hier uit de buurt. Ach, ook wat dat betreft kwam ik tot de conclusie dat vele dingen precies zo gaan als bij ons in Nederland...

Het gaat goed met mij; het is wonderlijk om hier te zijn en dingen toch weer anders te beleven dan thuis.
Thabo en Kya mis ik erg, maar ja, dat is helaas niet anders.
Ernst-Paul spreek ik gelukkig regelmatig via skype, maar jammer genoeg werkt die verbinding overdag niet zo goed, en dus heb ik de kinderen nog niet weer gesproken...

Ik ga nu mijn nest opzoeken; morgenochtend gaan we vroeg naar school om daar het één en ander te organiseren. Ik ben benieuwd...

Baie drukkies,
Jolanda