Wat is het bijzonder om weer terug te zijn op Afrikaanse bodem.
Er is veel herkenning, qua kleur en geur. Prachtig!
De reis is goed verlopen. Donderdagmiddag ben ik vanuit Marum vertrokken naar Aalsmeer.
Daar overnacht in een bed and breakast. 's Ochtends vroeg naar Schiphol; daar ontmoette ik Andrea,
mijn collega met wie ik ook de laatste twee weken op zal trekken.
De vlucht ging via Londen naar Johannesburg. Daar zijn we vrijdagavond aangekomen. We hadden al een b&b geregeld, en we werden netjes opgehaald. Zaterdagmorgen weer op het vliegtuig gestapt voor het laatste stukje.
In Kaapstad werden Andrea en ik allebei opgehaald door ons eigen gastgezin, dus we hebben voor een week afscheid moeten nemen.
Mijn gastgezin bestaat uit vader Jacques (collega-predikant), moeder Riëtte, dochter Suné en zoon Rudi. Een warm en gastvrij gezin! Erg fijn om bij hen te zijn.
Zij wonen trouwens in Stellenbosch-West, voor wie dat wil weten.
Suné en Rudi:
De confrontatie met de problemen hier in ZA waren er direct. Jacques vertelde mij dat in februari jongstleden zijn vader is vermoord. Verbijsterend! Hij is er gelukkig niet haatdragend door geworden, en dat is bewonderenswaardig. Velen hier gebruiken elk excuus om de discussie over de rassen weer op te rakelen.
Gistermorgen ging Jacques hier voor in de dienst. Het gaat er hier een stuk gemoedelijker aan toe dan bij ons. Lekker los, niet al te strak doen, en gewoon fijn samen zijn.
De kinderen hebben hier juist twee weken vakantie gehad, en daarom was er nog geen zondagsschool. Dat was te zien in de kerk: er waren niet zo heel veel bezoekers. Dat zal komende zondag wel anders zijn, is mij gezegd.
Gistermiddag zijn we naar het Taalmonument gegaan. Bij Paarl is een monument gestischt dat de wording van de Afrikaanse taal uitbeeldt. Erg mooi om te zien. Op een prachtige plek ook en met een mooie tuin. Als het lukt voeg ik nog wat foto's toe.
Taalmonument:
In de avond hebben we nog een studentendienst bezocht. Hier in Stellenbosch staat een grote universiteit.
Wonderlijk om te zien hoeveel studenten er op de dienst afkwamen. En dat elke zondag weer! Ik denk dat er wel 800 studenten waren. In Nederland lukt het alleen op speciale landelijke jongerendagen om zoveel jonge gelovigen bij elkaar te krijgen. Super om te zien hoe dat hier toch anders gaat!
De problematiek in de kerk is voor een groot deel dezelfde als in Nederland: terugloop in kerkbezoek; problemen om voldoende vrijwilligers te krijgen; geld.
De gemeente hier in Stellenbosch-West is een kleine gemeente: 700-800 leden. Jacques werkt met één collega samen in de gemeente en er komt heel wat op hen af. In tegenstelling tot de situatie in Nederland is de predikant hier ook op vele plekken 'buiten' de kerk betrokken. Bijv. de school.
Er is ook een stagiaire hier in de gemeente: Margriet. Vanmorgen hebben we samen werkoverleg gehad onder het genot van een ontbijt. Het eten gaat hier wat gemakkelijker dan in Nederland. Dat is wel even omschakelen voor een mens als ik die altijd op geregelde tijden aan tafel ga voor de maaltijd...
Margriet is een heerlijk enthousiast jong mens; ze is bezig met haar laatste jaar van de opleiding, en dat betekent een praktijkjaar. Ze vindt het erg leuk in de gemeente en dat is te merken.
Hoe het met mij zelf gaat? Het gaat allemaal goed. Het Afrikaans van het gastgezin is op zich goed te volgen, maar ja, onderling praten ze natuurlijk wel heel snel. Dus dat is wat lastiger.
EP en de kinderen mis ik erg, vooral al ik even stil zit...
Het skypen met hen is ook nog niet echt gelukt, maar we blijven het proberen!
Gisteren kon ik ze wel horen, maar niet zien (en zij merkten helemaal niets van mij) en dat was best wel even pittig: ik hoorde Kya en Thabo gezellig kletsen, zittend bij EP op schoot...
Ik ga zo het dorp wat verder verkennen; nou ja, dorp: Stellenbosch is erg groot. Met een historische kern, universiteitsgebied, woonwijken (luxe en minder luxe) en een township. Ik hoop deze week ook het township te bezoeken, met daarbij de kleuterschool waar Riëtte werkt, en de hiv/aids-kliniek. Maar of dat gaat lukken, dat is en blijft tot op het laatste moment een vraag.
Tot zover eerst maar eens!
Later meer.
En zoals gebruikelijk sluit ik af met:
Baie drukkies!!
Jolanda
Mistig zicht op Tafelberg:
