De afgelopen dagen was het echt superslecht met internet! In het guesthouse was de verbinding bar slecht. De paar momenten waarop het wel goed ging heb ik besteed aan het skypen met Ernst-Paul en de kinderen, en ja, toen bleef er niets meer over voor mijn weblog...
Andrea en ik zijn inmiddels gearriveerd in Pretoria. Maar voordat ik daar over ga uitwijden, eerst een verslagje van de afgelopen week. Een deel van de tekst stond al te wachten op publicatie, dus dat is makkelijk... ;-)
Foto's laat ik deze keer even achterwege, omdat het internet hier wel goed is, maar traag.
Maandag tot en met donderdag:
Het verblijf in het guesthouse bevalt goed. De kamers zijn super-de-luxe! Andrea merkte bij binnenkomst direct al op dat ze zelf ook graag zo’n prachtige badkamer zou willen hebben. Wat mij de opmerking ontlokte dat ik dan wel graag een werkster er bij zou willen hebben: allemaal glas en glimmende tegeltjes... wat een werk!
Maar goed, daar zijn we hier niet voor gekomen!
De cursus loopt helaas niet zoals gepland... De docenten konden niet uit Nederland weg komen vanwege de lava-as. Eén van beiden is uiteindelijk woensdag toch vertrokken en dat betekent dat we nog één echte cursusdag hebben: donderdag.
We hebben gelukkig in de tussentijd niet stilgezeten. Maandagmorgen hebben we eerst aangeschoven bij een programma op de universiteit: lezingen over leiderschap in de kerk. Op zich wel interessant.
In de middag zijn we begonnen met het elkaar laten delen in onze ervaringen tot dusverre. Goed om te merken dat juist de Zuid-Afrikaanse collega’s zoveel hebben om met elkaar over van gedachten te wisselen. Om het maar even kort aan te duiden: de blanke collega’s en de gekleurde/zwarte collega’s spreken elkaar bijna nooit. Hoe goed is het dan dat zij bij elkaar zijn en elkaar kunnen ontmoeten. Opdat er vooroordelen, onwetendheid, enz. kan worden weggenomen.
Dinsdag zijn we wel aan de slag gegaan met het eigenlijke thema van deze week: contextueel pastoraat. Twee van de Nederlandse collega’s hebben een complete tweejarige cursus contextueel pastoraat in Nederland gevolgd, en zij hebben ons dan ook enigszins ingeleid in het thema.
Om kort te gaan: in het contextueel pastoraat speelt je eigen familie een grote rol. Je komt niet in een blanco wereldje terecht, maar binnen een gezin waar al allerlei relaties spelen en hebben gespeeld.
Er is nog veel meer over te zeggen, maar daar zal ik jullie nu niet mee vermoeien!
Dinsdagavond heb ik samen met Jacques, Riëtte, de kinderen en Magriet een afscheidsetentje gehad. Het was erg gezellig. We hebben het niet laat gemaakt, want de kinderen moesten de volgende dag weer fris op school aantreden. Suné ging zelfs op kamp, dus ja, dan was een beetje rust nog wel welkom...
Voor de woensdag was een divers programma opgesteld, dat begon met het bezoek van een hoogleraar van de universiteit hier, die ons meer vertelde over de geschiedenis van Zuid-Afrika. Echt heel interessant! Het was bijzonder leuk dat hij begon met twee reclamefilmpjes van nu waarin de geschiedenis van ZA eigenlijk is samengevat. Ik kan het zo niet uitleggen, maar het had echt wel wat!
Aan het eind van de morgen zijn we er met elkaar op uit gegaan. Het eerste deel van ons reisje ging naar een groot township bij Kaapstad: Khayalitsha. Een presbyteriaanse predikant wachtte ons op en bracht ons naar zijn kerk. We wisten van te voren niet precies wat we allemaal gingen doen, maar het was indrukwekkend. Hij liet ons eerst de gebouwen bij de kerk zien waar een soort school zit voor gehandicapte kinderen uit het township. Het zien van deze kinderen raakte me in mijn hart! Voor volwassenen is het leven in een township al loodzwaar, laat staan voor kinderen! En hier ontmoetten wij de meest kwetsbaren: kinderen die nooit voor zichzelf zullen kunnen opkomen. Altijd afhankelijk, niet in staat een zelfstandig leven op te bouwen... Dat raakte me!
De kinderen vonden ons bezoek geweldig, en wat is het dan mooi dat ze het prachtig vinden om even een hand te krijgen of een knuffel...
Het verhaal van de dominee was ook niet zomaar wat! De omstandigheden waaronder hij moet werken... Vorig jaar heeft hij voor een periode van zes maanden zomaar helemaal geen salaris gekregen (geld was op). En toch ging hij door! Met honger aan het preken... En toen werd ook nog eens zijn auto gestolen.
Volgens mij begreep ik dat ook zijn vrouw niet meer bij hem woont: zij kon het leven onder de zware omstandigheden in het township niet meer aan.
Ons volgende bezoek bracht ons in een compleet andere wereld: we zijn gaan wijn proeven op de wijnplaats Beyerskloof. De eigenaar zelf leidde ons rond door zijn bedrijf. Samen met hem konden we ook wijn gaan proeven. Echt leuk en leerzaam om te doen. Hoewel ik op zich niet zo'n wijndrinker ben... Ik moet wel zeggen dat ik de afgelopen twee weken meer wijn heb gedronken dan in de afgelopen twee jaar. Maar ach, wat is nu vijf glazen in twee weken??
Het avondeten bracht ons weer in een ander gebied: Kayamandi, het township bij Stellenbosch. Ik was erg verbaasd toen we bleken te gaan eten in het Legacy Center: daar waar ik vorige week ook geweest ben (crèche en hiv-kliniek). Ze ontvangen daar af en toe ook groepen voor het eten. De maaltijd was eenvoudig, maar voedzaam: bonen met het één en ander er door. Bijzonder om nu bij avond op dezelfde plek te zijn. Het uitzicht op de lichtjes van Stellenbosch was prachtig!
Donderdag hebben we dan eindelijk iets kunnen opsteken van de Nederlandse docente. Een dame die goed over kan brengen wat ze weet. Met een opmerkzaam, luisterend oor. Ik heb er veel van opgestoken en ben nieuwsgierig naar meer...
Aan het eind van de middag was het tijd om afscheid van de meeste collega's te nemen. De Zuid-Afrikaanse collega's moesten weer hun weg naar huis zoeken en twee van onze Nederlandse collega's vertrokken ook.
Samen met Andrea en Marja (ook een collega) ben ik nog een nacht in het guesthouse gebleven. Dat was de makkelijkste oplossing.
Omdat we zaterdag pas zouden vliegen en een verblijf in Kaapstad toch niet zo makkelijk te regelen viel, had Jacques ons aangeboden dat wij van vrijdag op zaterdag bij hem konden logeren. Voor overdag bood hij ons ook nog eens de auto van zijn vrouw aan (met instemming van zijn vrouw ;-) ): een aanbod dat we enthousiast hebben aanvaard.
Vlak voor mijn vertrek uit Nederland had ik - mede dankzij mijn dierbare wederhelft! - toch nog een internationaal rijbewijs geregeld. Dat kwam nu goed van pas! Het was even wennen dat rijden aan de linkerkant met het stuur aan de rechterkant, maar het is goed gekomen. We hebben een superdag gehad!
We hebben dezelfde route gereden als die ik vorige week met Jacques had gereden naar Kaappunt. Vanaf daar zijn we de andere kant langs gegaan naar de Tafelberg.
De route was schitterend en we hebben opnieuw pinguïns gezien - iets waar Andrea helemaal enthousiast en blij van werd!
Het weer was super goed en dus was het mogelijk de Tafelberg op te gaan mèt helder uitzicht. Dat was ook zó mooi!! Maar ook bitter koud!
We hebben genoten, een fijne afsluiting van onze periode in Stellenbosch.
En ja, de auto is zonder kleerscheuren weer thuis gekomen, mèt ons er in..
Vandaag moesten we dus echt afscheid nemen van Stellenbosch en vooral ook van mijn dierbare gastgezin Jacques, Riëtte en de kinderen. Ze waren zo gastvrij voor mij, zo behulpzaam; het was een voorrecht hen te leren kennen. Ik hoop echt van harte dat Jacques volgend jaar naar Nederland komt voor de uitwisseling, en wie weet komt hij ook nog eens met Riëtte en de kinderen. Dat zou bijzonder fijn zijn!
De vlucht naar Johannesburg verliep prima. We zijn netjes volgens afspraak van het vliegveld opgehaald. We zitten wel in een ander guesthouse - Alleyn Mansion - maar dat zal zo z'n redenen hebben: we hoorden al dat er bij het geboekte guesthouse van alles gerenoveerd wordt en dat er regelmatig van alles niet werkt.
Zo zijn we aan het tweede deel van ons avontuur begonnen. Ik ben benieuwd wat er allemaal gaat komen. We moeten nog wat afspraken maken voor de komende dagen. Helaas voor ons is het dinsdag een nationale feestdag, en dat betekent dat er niet gewerkt wordt op veel plekken. En omdat dinsdag toch vrij is, nemen de meeste mensen maandag ook vrij. Woensdagmorgen kunnen we dus pas echt aan de slag voor ons project. Een eerste afspraak is gemaakt, hopelijk zal dat genoeg zijn om echt aan de slag te kunnen gaan. Jullie gaan daar ongetwijfeld nog meer van horen!!
Ik probeer straks toch nog wat foto's te plaatsen, maar eerst houd ik het even bij de tekst alleen.
Ik hoop dat jullie begrepen hebben dat het uitblijven van berichten geen onwil was, maar onmacht...
Baie drukkies vanuit Pretoria, waar zojuist de rugbywedstrijd tussen de Bloubulle en de Sharks is afgelopen. Zo te horen hebben de Bloubulle gewonnen: het is hier één en al feest! Wat zal Jacques blij zijn... (echte Bloubulle-fan)
Jolanda
